To Caroline van Stockum-Haanebeek. London, Monday, 9 February 1874.

Londen 9 Februarij 1874

Mijn beste Carolien,

’t Is mij behoefte je eens een
woordje te schrijven.─

Wat zijn het goede dagen geweest
“wenn wir beisammen waren”;
weet het toch goed dat ik je
niet vergeet, maar het schrij-
ven gaat mij zoo goed niet van
de hand als ik zou willen.─

Ik heb een rijk leven hier,
“niets hebbende & toch alles be-
zittende”, ik begin soms te
gelooven dat ik er langza-
merhand toe begin te komen
een waar cosmopoliet te
worden, dat is geen Dutch man/
English man of French man
maar eenvoudig een man _ [2]
En tot vaderland de wereld/
dat is ’t kleine plekje op de wereld
waar we neergezet worden.─
Maar toch zijn we er nog niet,
maar ik jaag er naar of ik
’t ook grijpen mocht.─

En tot ideaal dat wat Mauve
noemt “dat is het”.─

Old girl à Dieu_

Yours truly

Vincent

Een handdruk voor jou & Willem,
als van ouds, dat je vingers er
zeer van doen.

London, 9 February 1874

My dear Caroline,

I feel the need to write a few words to you.

What happy days those were ‘when we were together’. You must know that I haven’t forgotten you, but writing doesn’t come to me as easily as I’d like.

I have a rich life here, ‘having nothing, yet possessing all things’. Sometimes I start to believe that I’m gradually beginning to turn into a true cosmopolitan, meaning not a Dutchman, Englishman or Frenchman, but simply a man. [2] With the world as my mother country, meaning that tiny spot in the world where we’re set down. But we aren’t there yet, but I follow after, if that I may apprehend.

And as our ideal that which Mauve calls ‘that’s it’.

Old girl, adieu.

Yours truly,

Vincent

A handshake for you and Willem, like old times, so that it hurts your fingers.